بديل اين را گفت و به سوى قريش روانه شد ، و گفت من از نزد اين مرد مىآيم ، او چنين و چنان مىگويد . عروة بن مسعود ثقفى گفت : او راه رشدى به شما قريش پيشنهاد مىكند ، پيشنهادش را بپذيريد و اجازه بدهيد من بديدنش بروم . قريش گفتند : برو . عروه نزد رسول خدا ( ص ) آمد و با او گفتگو كرد . رسول خدا ( ص ) همان مطالبى را كه به بديل فرموده بود بيان كرد . عروه در اين هنگام گفت : اى محمد اگر در اين جنگ پيروز شوى تازه اهل شهر و فاميل خودت را نابود كرده اى و آيا هيچ كس را سراغ دارى كه قبل از تو در عرب چنين كارى را با فاميل خود كرده باشد ؟ و اگر طورى ديگر پيش آيد يعنى فاميل تو غلبه كنند ، من قيافه هايى در لشكرت مىبينم كه از سر و رويشان مىبارد كه در هنگام خطر پا به فرار بگذارند . ابو بكر گفت ساكت باش آيا ما از جنگ فرار مىكنيم ، و او را تنها مىگذاريم ؟ عروه پرسيد : اين مرد كيست ؟ فرمود : ابو بكر است . گفت به آن خدايى كه جانم در دست او است ، اگر نبود يك عمل نيكى كه با من كرده بودى ، و من هنوز تلافيش را در نياورده‌ام ، هر آينه پاسخت را مىدادم . راوى مىگويد : سپس عروة بن مسعود شروع كرد با رسول خدا ( ص ) گفتگو كردن ، هر چه مىگفت دستى هم به ريش رسول خدا ( ص ) مىكشيد . مغيرة بن شعبه در آنجا بالاى سر رسول خدا ( ص ) ايستاده بود ، و شمشيرى هم در دست و كلاهخودى بر سر داشت ، وقتى ديد عروة مرتب دست به ريش آن جناب مىكشد ، با دسته شمشير به دست عروه مىزد ، و مىگفت دست از ريش رسول خدا ( ص ) پس بكش و گر نه ديگر دستت به طرف تو بر نمىگردد ( يعنى دستت را قطع مىكنم ) . عروه پرسيد : اين كيست ؟ فرمود : مغيرة بن شعبه است . عروه گفت : اى حيله باز تو همان نيستى كه خود من در اجراى حيله هايت كمك مىكردم ؟ راوى مىگويد : مغيره در جاهليت با يك عده طرح دوستى ريخت ، و در آخر همه آنها را به نامردى كشت ، و اموالشان را تصاحب كرد ، آن گاه نزد رسول خدا آمد و اموال را هم آورد كه مىخواهم مسلمان شوم . حضرت فرمود : اسلامت را قبول مىكنيم ، و اما اموالت را نمىپذيريم ، چون با نيرنگ و نامردى به دست آورده اى . آن گاه عروه شروع كرد با گوشه چشم اصحاب آن جناب را ورانداز كردن ، و ديد كه وقتى رسول خدا ( ص ) دستورى مىدهد اصحابش در امتثال آن دستور از يكديگر پيشى مىگيرند ، چون وضو مىگيرد بر سر ربودن قطرات آب وضويش با يكديگر نزاع